Dag 30 in Edinburgh

Ja ja, daar was er dan weer eindelijk één, een update vanuit het momenteel zeer koude Schotland.

Athans, wat nu koud is te noemen. De temperatuur ligt rond het vriespunt, als is het in Nederland iets kouder met sneeuw geloof ik. Iets wat we in Edinburgh niet echt hebben.

Startschot is gelost

Het was dan eindelijk vorige week zover. Vrijdag was mijn eerste werkdag, alleen. Alleen achter mijn bureau, met een headset en het systeem voor mijn neus. Klaar voor actie. Jakkes wat was ik nerveus. Tijdens mijn training had ik slechts een handvol telefoontjes geoefend samen met een collega. En ik moet jullie vertellen, de Engelstalige telefoontjes gingen toch een beetje stroef.

Maar toen ik enkele Nederlandse telefoontjes kreeg ramde ik ze er zo doorheen. Toch gek, hoe je ondanks dat je de Engelse taal goed spreekt, je toch het makkelijkste en het meest comfortabel bent in eigen moedertaal.

Met toestemming van mijn leidinggevende mag ik mij voorlopig focussen op de Nederlandse lijn. Net zo lang tot ik mij comfortabel genoeg voel met de werkzaamheden zodat ik daarna ook de UK kan oppakken.

We zijn nu enkele dagen verder en jeetje… ik ben erg trots op hoe ik het oppak. Ik ben totaal niet nerveus meer over het aannemen van een telefoontje, ik weet hoe het systeem werkt en hoe ik daar alles in kan vinden en moet verwerken, ik weet inmiddels waar en bij wie ik moet zijn voor bepaalde vragen en ook binnen het team lig ik er goed. Van mijn collega’s krijg ik ook veel complimenten en bovendien hebben we onwijs veel lol.

Al met al, zit ik goed op mijn plek. De wereld van technologie blijft ingewikkeld. Maar lol heb ik tot nu toe wel. Ik heb al een van mijn collega’s zover gekregen om met Valentijnsdag chocola voor mij mee te brengen, gewoon, omdat ik vind dat ik dat verdien. Haha.

Onwijs toffe (trainings)collega’s

Zoals ik al aangaf lig ik goed binnen het team, kan ik met een ieder goed overweg en hebben de meesten mij, of ik hen, al toegevoegd op Facebook. Er wordt zelfs nu alweer gesproken over het organiseren van leuke teamuitjes door Annelies… maar ik houd me voorlopig nog maar even gedeisd.

Daarnaast heb ik ook nog veel contact met mijn ‘collega’s’ die de start met mij zijn begonnen aan het begin van deze tocht. Zij zitten dan wel niet voor hetzelfde bedrijf op de klantenservice, maar bijvoorbeeld voor Pringles, Playstation, Kelloggs, enzovoort. We zien elkaar nog veel tijdens de pauze’s, zien elkaar buiten werktijd (voor nu alleen in de weekenden) en spreken elkaar dagelijks in de groepsapp. Zo houden we elkaar op de hoogte van alle ontwikkelingen en delen we lief en leed.

Donker donker donker

Wat wel een nadeel is momenteel van het weer hier, is dat het donker is wanneer ik opsta, maar ook wanneer ik thuis kom. Keurig open ik iedere ochtend de gordijnen en sluit ik ze weer wanneer ik thuis kom. Maar zin heeft het niet.

Lief beestje

Maar wat wel weer erg leuk is aan dit scherm weer, is dat er veel vossen te zien zijn. En nee, geen zorgen maken, ze doen niks. We hebben ’s avonds vossen in de achtertuin en als ik ’s ochtends vroeg of ’s avonds laat over straat loop zie ik ze wel bij mensen in de tuin of kruisen ze mijn pad. Prachtige beesten zijn het! Een vos kan inderdaad ziektes bij zich dragen, maar dat valt hier nog wel mee. Daarnaast komen ze nooit heel dichtbij, omdat ze hier schrikken en van je wegrennen in plaats van besluiten je op te peuzelen. Daarnaast ben ik ingeënt voor rabiës, dus mocht ik er eentje bewust proberen te vangen of in een hoekje te drijven, ben ik beschermd (wees gerust, dat laatste gaat niet gebeuren!).

Ook eekhoorns zijn hier veel. Het is nog wintertijd voor ze, maar op de warme dagen in het weekend rennen en klauteren ze hier door onze achtertuin en zijn ze in menig park te vinden. Onwijs leuk! Ik heb al geprobeerd ze te voeren vanaf ons balkon, maar helaas nog niet gelukt. De plannen om in de tijd op een bankje te gaan zitten om hen te voeren dit weekend zijn er, wie weet mag dat iets brengen.

Heimwee en zorgen? Valt mee.

Tot nu toe heb ik nog steeds geen heimwee, mis ik het thuisfront niet (sorry lieverds) en vermaak ik mij hier prima. Wanneer ik terug denk aan waar ik me allemaal zorgen om maakte thuis denk ik nu, waarom? Ik keek op om dat huisje wat ik eindelijk had op te moeten zeggen, om weer terug te gaan naar samen wonen… precies wat ik niet wilde. Maar nu ik hier met mijn huisgenote zit vind ik het weer reuze gezellig.

En ook is er verder geen gemis van vrienden of familie. Niet omdat ik niet om ze geef, maar omdat we elkaar nog vaak spreken en ik nog steeds het gevoel van ‘vakantie’ heb wellicht. Mijn huisgenote waarschuwt me voor de mogelijkheid dat als ik straks in de ‘sleur’ van het leven zit.. ik wel weer behoefte heb om naar huis te gaan, m’n familie en vrienden te zien…(Zegt mijn huisgenote die zelf al 10 jaar in Edinburgh woont, ver van haar familie vandaan…haha).

De enige zorgen die ik op dit moment heb, zijn nog on-afgehandelde financiële zaken in Nederland en het moeizaam kunnen openen van een UK bankrekening. Soms erg stressend en zorgelijk, wanneer de rekeningen zich blijven opstapelen, maar het inkomen er niet is en het spaargeld toch ook echt op is. Geld lenen van anderen is dan een goed alternatief, maar natuurlijk niet iets wat ik wil doen. Het doen van leuke dingen, uit eten of koffie drinken met collega’s na het werk en andere betaalde activiteiten ligt dan voor nu ook nog even stil. Maar hopelijk mag het dan snel allemaal beter worden.

Nu is het nog vaak dat ik na het werk gewoon lekker naar huis ga, in de avond thuis zit en in de weekenden probeer zoveel mogelijk gratis activiteiten te ondervinden. Een challenge, maar ook zeker een hele leerzame!

Het werk heeft namelijk nog niet uitbetaald omdat we net te laat op de loonlijst stonden, dus een maand moesten wachten. Daarnaast is het ook zo dat ik ook nog niet mijn UK rekening kon openen. Ze zijn hier, uiteraard en terecht, wel streng in wie er wel of niet recht heeft op een buitenlands rekeningnummer. Ze willen papieren zien die je soms niet kunt regelen wat zorgt voor veel frustratie onder velen van de medewerkers bij ons. We bestaan voor bijna 80% (gok ik) uit buitenlands personeel, dus het kan soms erg lastig zijn.

Maar het is gelukt deze week, de bankpas is binnen, de pincode onderweg en ook payday komt dichterbij. Thank God!

Tijdverdrijf en mensen leren kennen

Dit alles dat ik me verder heel goed voel, komt natuurlijk ook omdat ik makkelijk contact leg. Ik leer elke dag nieuwe mensen kennen. Ik ga er in de weekenden op uit en praat veel met collega’s. Dus eenzaam voel ik me helemaal niet. Ik ben positief en nieuwsgierig ingesteld, altijd zoekende naar iets nieuws!

Vorige week ging ik met een van mijn trainingscollega’s (ze werkt voor ander bedrijf dan mij) een dagje er op uit. De stad gewoon verkennen en zien wat er te zien is. Halverwege de dag liet ze vallen dat ze een spelletjes avond had met een sportleraar en wat andere leerlingen. Beetje vaag vond ik het, dus kon haar natuurlijk niet alleen laten gaan.

Eenmaal bij haar trainer thuis aangekomen zat er een onwijs leuke grote groep internationale mensen in de woonkamer. En toen ik de trainer zag en vroeg waarom hij dit organiseerde, vertelde hij dat er zo onwijs veel mensen in hun eentje naar de stad komen en niemand kennen. Dus besloot hij samen met een collega eens in de paar weken een spelletjes avond of iets anders te organiseren om zo nieuwe mensen te leren en kennen en vriendschappen op te bouwen. Ik ben fan! Sporten gaat hem nog steeds worden, liet ik ze weten. Maar voor leuke uitjes zoals laser gamen, bordspel avonden en eten geven aan daklozen op straat, ben ik zeker in!

Bezoek!

En dan ook nog een soort van eerste bezoek. Lydia, een oud klasgenote van me, was samen met een goede vriendin een weekendje in Edinburgh vorige week. Ze liet me weten dat ze in de buurt was en graag even gedag wilde zeggen. Nou dat kon ik natuurlijk niet voorbij laten gaan. Nadat we elkaar jaren niet hebben gezien of gesproken en ik haar goeie vriendin niet kende, hebben we een hartstikke gezellige middag gehad op The Royal Mile, het parlementsgebouw en het National Museum of Schotland!

Dromen najagen

Daarnaast wil ik ook een van mijn lang gedroomde dromen najagen; acteren! Mijn hele leven heb ik al affiniteit gehad met alles wat met entertainment, showbizz en performen te maken heeft. Als kleine meid wilde ik al actrice worden, ik heb jarenlang Youtube video’s gemaakt en ik sta maar wat graag in de schijnwerpers. Maar nooit heb ik de stap genomen, omdat ik altijd teveel was gefocust op veilige routes.

“Het enige wat een mens tegenhoud van zijn Plan A, is de focus op zijn Plan B – Richie Norton”

Een prachtige quote die ik vorige week toevallig voorbij zag komen op het internet. Ik volg op het internet veel ondernemers, zakenmensen, maar ook acteurs, actrices en andere droom-na-jagers. Richie Norton vertelde hoe veel mensen altijd maar zo veel tijd en focus steken in de veilige dingen, dat tijd maken voor hobbies, het opzetten van een eigen bedrijf of tijd maken voor andere dingen, vaak aan de kant wordt geschoven.

Iets waar ik me al heel lang bewust van ben en me mee bezig heb gehouden.

Veel vragen…

Ik krijg dan ook veel vragen van kennissen en vrienden op social media die me vragen naar hoe het is om eindelijk te doen wat ik wilde doen; de wereld verkennen. Het klinkt misschien een beetje groots en zweverig, voor een meisje die na jarenlang te hebben zitten twijfelen, nog maar slechts een maand in het buitenland zit. Maar ik merk nu al hoeveel goeds me dit heeft gedaan en hoe blij ik ben dat ik eindelijk mezelf buiten mijn comfortzone heb durven zetten. Het is onwijs eng en moeilijk om iets te doen wat je normaal niet zo snel zou doen. Het is immers makkelijker en veiliger om te gaan voor de standaard keuzes of te doen wat je op school hebt geleerd, wat je denkt dat mensen van je verwachten of gewoon voor Plan B te gaan in plaats van A.

Ik vind het zo ontzettend tof wanneer ik de vraag krijg van: “Goh Annelies, ik wil dit ook wel. Maar hoe doe ik dat? En wat als mensen er iets van vinden”. Nou ja, ze zeggen dat eigenlijk niet allemaal met die woorden. Maar dat komt er vaak wel op neer. Maar ik mag maar al te graag met die mensen in gesprek gaan. Omdat ze bijna net zover zijn als ik een paar maanden geleden toen ik besloot deze stap te zetten.

Dus, als je ook eens meer informatie wil over werken en wonen in het buitenland. Let me know! J

Zo, ik heb alweer aardig wat pagina’s vol geschreven. Vol passie en energie wil ik al deze verhalen wel van de daken schreeuwen, maar ik moet natuurlijk ook wat mysteries en verhalen bewaren voor een volgende update! Ik spreek jullie hopelijk snel weer. En neem gerust contact met me op, tussen de bedrijven door. Vind ik alleen maar leuk!

Tot snel!

Foto vanuit de Starbucks op Princes Street!

Day 13 – Alweer een week voorbij!

Hé hé, eindelijk even een tweede update van mij. Door de drukke en lange dagen was ik eventjes aan de rust toe. Maar het leek me toch ook wel weer leuk en belangrijk jullie even op de hoogte te brengen van mijn avonturen.

Vorige week maandag, 7 januari, was het dan zover. Mijn eerste werkdag. Hier heb ik maandenlang naartoe geleegd, aangezien ik half oktober al wist dat ik deze dag zou starten.

Ik ga aan de slag als Customer Service Agent voor een groot telecommunicatiemerk. Hier zal ik zowel de Nederlandse als ook Engelstalige klantenservice (telefoon, email en chat) gaan doen. Ze hebben niet heel veel Nederlandse klanten, dus ik zal me vooral op de UK gaan richten. Daarnaast ben ik ook de enige Nederlandse ‘so-called agent’ die ze op dit moment hebben. Mega spannend!

Gelukkig krijgen wij nu een 2,5 week durende training waarin we zoveel mogelijk leren en oefenen, meeluisteren en toetsen kunnen maken.

Het team waarmee ik vorige week begon met de algemene training is een ontzettende leuke groep. Ik ben ook van de volledige nieuwe groep de enige Nederlandse, maar dat had ik wel verwacht. De rest komt uit Frankrijk, Italië, Portugal, Noorwegen, Cyprus en nog meer. En een ieder komt hier met zo zijn eigen reden; een partner die hier vandaan komt of de ervaring willen opdoen van wonen en werken in het buitenland (mijn reden). Zelfs een enkeling die in eigen land maar niet aan de bak komt en graag wil gaan werken en verdienen. Mega interessant. Ik wordt ontzettend enthousiast van al die verschillende culturen bij elkaar en van al die mooie mensen en mooie verhalen.

De zogenaamde ‘nieuwe groep’ (ze krijgen wekelijks nieuwe medewerkers binnen) bestaat uit ‘agents’ die voor verschillende merken zijn aangenomen. Slechts 2 van hen + ikzelf gaan voor het telecommunicatiemerk aan de slag. Op de laatste dag van onze gezamenlijke training (dag 3) heb ik gevraagd of ze ook een groepsWhatsapp wilden aanmaken. Iedereen was ontzettend enthousiast. Ik dacht dat dat wel een leuk idee zou zijn, aangezien we bijna allemaal nieuw zijn in dit land, de wereld van klantenservice nog niet zo goed kennen en we elkaar vast kunnen steunen met het zijn van ‘homesick’, gedoe met papierwerk of om elkaar gewoon te entertainen.

Nou dat is tot nu toe goed gelukt, we hebben al meerdere keren afgesproken, gepraat of hebben elkaar zelfs al kunnen helpen op het gebied van heimwee. Onwijs mooie dingen!

Ik ben dus nog niet écht begonnen met het werk, aangezien ik nog aan het trainen ben. Maar het gaat vast snel komen, megaspannend die eerste paar telefoontjes. Maar vroeg of laat toch maar gewoon beginnen. Just rip the bandaid off.

Nog even iets anders, ik dacht dat het nogal een dingetje was; Annelies uit Friesland gaat helemaal naar Schotland om daar een jaartje te gaan werken. Goh, wat een ervaring. Wat stoer en wat mega zeldzaam….. Nou.. dat valt wel mee kom ik achter. Haha. Nu was ik al twee keer eerder in Edinburgh geweest + heb ik ook nog eens een goeie vriend genaamd Bram, die mij al eens voor heeft mogen gaan in precies dezelfde baan. Hij kon me helpen door te vertellen over dit bedrijf, me voor te stellen aan de juiste mensen, aan veel van zijn kennissen en contacten, waardoor ik makkelijker woonruimte kon regelen, enz. enz. En dan kom je hier, helemaal trots op het feit dat je dit doet en je alles zo goed en ver van te voren hebt geregeld. Maar dan leer je mensen kennen die uit het niets besloten hier naartoe te gaan, in hostels of bed&breakfasts wonen en vanuit daar een baan en woonruimte zoeken, mensen die al in veel verschillende landen hebben gewoond en gewerkt en dit dus ook maar als een klein uitstapje zien of hier een partner hebben wonen. Mensen die hier met niets komen, de taal soms niet eens of heel slecht spreken, hier nog nooit zijn geweest en dus niemand kennen, en ga zo maar door.

In het openbaar vervoer en zeker op de werkvloer bij vele bedrijven hier werken onwijs veel internationals. Heb nog niet veel mensen van UK’s eigen bodem ontmoet hier. En ook in de stad in het openbaar vervoer kom je echt alleen maar mensen tegen die overal en nergens vandaan komen, behalve hier (lijkt het wel). Natuurlijk is dat ook zo bij ons in Nederland. Kijk maar naar Amsterdam, maar ook zeker in alle andere steden. Zelfs in ons eigen Leeuwarden!

Het integreren gaat hier verder erg goed. Boven mijn verwachtingen. Nogmaals; waarschijnlijk door de mazzel die ik had met mijn ‘voorgegaarde’ kennis. Plus ik leg erg makkelijk contact met andere mensen, de taal is voor mij geen barrière en ook de winkels kende ik al. Dus boodschappen doen, reizen met het openbaar vervoer (en ja, ze rijden hier in dubbeldekkers!) en betalen met ponden gaat me erg goed af. Ik had verwacht meer heimwee te hebben of moeite met settelen, maar heb dat helemaal (nog) niet gehad. Ik red me wel, denk ik zo! Heb al onwijs veel nieuwe mensen leren kennen, op het werk zijn ze onwijs lief en tof en ik heb hier verder alles goed voor elkaar.

Ik weet natuurlijk niet hoe ik me over enkele weken of maanden ga voelen, maar tot die tijd geniet ik zo met volle teugen! 😉

14th of January 2019- On my way to work. Picture made at Princesstreet!

Day 03 – Mijn eerste update!

Daar is ie dan, mijn eerste update over mijn tijd hier in Edinburgh. Gisteren een heerlijke dag gehad op the Edinburgh Christmas market, jazeker, een kerstmarkt op 4 januari!

Inmiddels ben ik aangekomen bij een vriendin thuis, nadat ik een paar hele fijne dagen heb gehad op mijn eerste adres bij een gezin die ik online via een goeie vriend had leren kennen. Dankjewel lieverds 🤗❤️! Can’t thank you enough. 

Afgelopen nacht voor het eerst geslapen op mn nieuwe plekje bij Kasia. #roommates Een prachtig, leuk, lief en netjes appartement! 

Tot nu heb ik me nog niet extreem onwennig gevoeld, maar natuurlijk heb ik af en toe mijn momenten van ‘verdriet’ of ‘heimwee’. Meer in de vorm van zenuwen, nog niet helemaal op je plek zitten en de zenuwen voor mijn nieuwe werk; wat als dit, wat als dat.

Wel weet ik dat dat tijdelijk is en ik me straks steeds meer op mijn gemak ga voelen. In het land, de stad, de mensen, mijn kamertje en vooral mijn werk. 

Ik ben onwijs blij met hoe ik hier ben opgevangen tot nu toe iedere keer. De gedachte van echt helemaal alleen te hadden moeten zijn en gaan is afschuwelijk. Maar dankzij Bram (een goeie vriend die hier enige tijd geleden heeft gewoond en gewerkt en mij daardoor kon helpen voor mijn vertrek hiernaartoe) is het allemaal een stuk makkelijker gehad aangezien hij veel mensen hier al kent, zoals mijn eerste slaapadres, mijn huidige en voorlopige adresje, plus mij bij voorbaat al veel kon vertellen over dingen zoals het aanvragen van een National Insurance Number (nodig voor het Nationaal Ziekenfonds hier en het betalen van belastingen), het openen van een bankrekening, het openbaar vervoer, enzovoort enzovoort. Dankjewel Bram ❤️! 

Vandaag ga ik mijn koffers uitpakken, de omgeving verkennen, boodschappen doen en vooral veel rustten. Er komen nog veel nieuwe prikkels aan!

4th of January 2019 – Christmas Market on Princesstreet, Edinburgh.